11 oktober 2006
Afgelopen weekend ben ik met mijn vrouw en twee dochters weer eens op bezoek geweest bij Walid en Maryam, in AZC Dronten. Walid, die nu 14 is, heeft een tijdelijke verblijfsvergunning tot november 2008, Maryam staat op de nominatie om ons land uitgezet te worden. Haar advocaat is in beroep gegaan tegen dit besluit. Maryam tobt al jaren met haar gezondheid en de onzekerheid waarin ze moet leven is niet echt bevorderlijk. Walid is voor de zoveelste keer van school veranderd. Hij zit nu op school in Lelystad, waar hij het naar zijn zin heeft. Op zijn vorige school in Dronten werd hij veel gepest en gediscrimineerd, omdat hij de enige zwarte jongen in de klas was... Op het AZC zijn ze verhuisd naar een andere woning; een klein huisje met drie slaapkamertjes en een keukentje/zitkamer. Als je de voordeur opendoet, slaat die tegen de zitbank. Maryam deelt haar kamertje met een Somalische vrouw, een tweede kamertje wordt bewoont door een andere Somalische vrouw en haar baby. Walid heeft eindelijk een eigen kamer, na 6 jaar samen slapen met zijn oma. Maryam had heerlijk gekookt voor ons, zelf aten zij en Walid niet mee vanwege de ramadan. En afwachten maar weer. Het is inmiddels al drie jaar geleden dat ik Walid ontmoette in de taxi, en al die tijd zitten hij en zijn oma in onzekerheid. Ze zijn talloze keren verhuisd, hebben zich moeten melden in Ter Apel en Zevenaar. Een kleine jongen, die 7 jaar was toen hij hier kwam, zit al 7 jaar te wachten in asielcentra en dan nog kan zijn enige familie-lid, zijn oma, elk moment uitgezet worden. Ik blijf me verontwaardigen over deze situatie, die helaas ook reëel is voor duizenden anderen. En ik blijf de zaak volgen. U hoort nog van mij. Iedereen veel groeten van Walid en Maryam!
12 januari 2006
Walid heeft een tijdelijke verblijfsvergunning tot november 2008
Er is goed nieuws en er is slecht nieuws. Eerst maar het goede: Vorige week werd bekend dat Walid met terugwerkende kracht een tijdelijke verblijfsvergunning van 5 jaar heeft gekregen. Deze gaat in op 3 november 2003, enkele weken na onze eerste taxi-ontmoeting. Walid is helemaal in zijn nopjes: Hij mag in ieder geval in Nederland blijven tot 3 november 2008. Keerzijde is dat dit betekent dat er nog steeds geen definitieve duidelijkheid is en Walid in principe eind 2008 alsnog uitgezet kan worden.
Het slechte nieuws is dat de status van Mariam, zijn oma, nog onduidelijk is. Zij moet zich binnenkort alleen, dus z
onder Walid, melden in Ter Apel, waar dan gedurende een 7-daags onderzoek bepaald wordt hoe het met haar zit. Uitzetting of een (tijdelijke) verblijfsvergunning. Dat betekent dat de twee uit elkaar gespeeld dreigen te worden. Het is sowieso heel pijnlijk voor de met hartklachten en een extreem hoge bloeddruk kampende Mariam, dat ze straks Walid van 13 alleen achter moet laten in het AZC, terwijl zij tijdelijk naar Ter Apel wordt verplaatst.
Ik blijf de zaak volgen en probeer Walid en Mariam zoveel mogelijk te ondersteunen. Zodra er ontwikkelingen zijn of er actie moet worden ondernomen hoort u meer van mij!
Kerstdiner 2005
Op Eerste Kerstdag hebben Mariam en Walid bij ons gedineerd. Het was erg gezellig met een bont gezelschap van bijzondere mensen. Zie de foto van een stralende Mariam samen met mijn schoonmoeder en Oma Miep, mijn 95-jarige vriendin. Walid heeft nog veel gecomputerd met onze meiden en maar liefst vijf toetjes verorberd. Inmiddels heeft Mariam gezorgd dat wij met het Islamitische Offerfeest allerlei lekkernijen konden eten, die ze zelf voor ons gekookt heeft.
Hartelijke groeten, Joris Linssen
21 februari 2005
Walid en Mariam zitten in AZC Dronten
In juni 2004 is een uitzetmoratorium afgekondigd voor Somalië. Dat wil zeggen dat er tijdelijk niemand wordt uitgezet naar 
Somalië, omdat het veel te gevaarlijk is. Tot onze verbijstering vielen Walid en Mariam daar niet onder, omdat ze van de Bajuni-eilanden komen. Hun advocaat heeft dat aangevochten, en vorige week is dat bezwaar gegrond verklaard. Dus moesten Walid en Mariam op stel en sprong de noodopvang verlaten (Walid werd uit de klas in Groningen gehaald) en werden ze naar Ter Apel gebracht. Na een paar dagen is daar besloten dat ze opnieuw de procedure ingaan en wel in... Dronten. Daar zitten ze nu een week en afgelopen zondag ben ik samen met mijn vrouw en dochters op bezoek geweest.
AZC Dronten is gevestigd in een voormalig recreatiepark. Je ziet dus hele leuke vakantiehuisjes in bonte kleuren, achter een slagboom. We moesten ons eerst melden bij de receptie, met een identiteitsbewijs. Vervolgens kregen we een pasje om het terrein op te mogen. Walid en oma hebben een kamertje betrokken in een bungalow. Ze delen een kamer. In een andere slaapkamer woont een Libisch gezin van 4 en dan is er nog een Somalische vrouw. Met zijn zevenen in de houten bungalow dus, de keuken is gemeenschappelijk. Het was een drukte van belang in die keuken. Binnen een week hebben Mariam en Walid al veel vrienden gemaakt. Een Somalische vrouw kwam erachter dat Walid het jongetje van de taxi was en dat ik op bezoek zou komen. Ze had speciaal voor ons een slagroomtaart gemaakt, met in chocoladehagel de letters "taxi" erop. Bijzonder om te merken dat Walid ook in de AZC's een Bekende Nederlander is en dat onze rit en het bezoek aan Verdonk ook op zijn lotgenoten veel indruk heeft gemaakt.
Oma Mariam had heerlijke sambuza's gemaakt (Somalische gefrituurde driehoekjes met gehakt en knoflook) 
en het was echt heel gezellig. We hoorden weer veel ongelooflijke verhalen. Zo spraken we een vrouw die samen met haar baby, die een hartziekte heeft, wel een verblijfsstatus heeft, terwijl haar zes andere kinderen nog in de procedure zitten. Zodoende moet ze dus in het AZC blijven wonen en kan het in principe zo zijn dat haar minderjarige kinderen worden uitgezet, terwijl zij kan blijven. Bizar. Een andere vrouw had nog geen status, maar haar zoon van 16 wel. Het lijkt erop dat het één grote puinhoop is bij die asielprocedure. Walid en Mariam zijn erg blij dat ze weer legaal zijn. Hun toestand blijft echter onzeker. In de beschikking van de I.N.D. staat dat als Verdonk het moratorium opheft, ze in principe meteen uitgezet kunnen worden. Dat uitzetmoratorium was geldig voor één jaar en ging in juni 2004 in. Niemand weet of het over een paar maanden afloopt of dat het gehandhaafd blijft. Ondertussen zijn oma en Walid ook weer een nieuwe asielprocedure gestart.
Hoe dan ook, voorlopig is er even rust. Walid gaat vandaag voor het eerst naar het schooltje op het AZC. Als hij straks naar de brugklas moet, zal dat in Kampen of Zwolle zijn. Maar voor de rest is het AZC helemaal zelfvoorzienend. Achter de slagboom heb je een school, een activiteitencentrum met poolbiljart, speeltoestellen. De gezinnen met kinderen kunnen hier geheel van de Nederlandse samenleving afgezonderd verblijven. Gelukkig nemen ze zelf ook initiatief. Oma Mariam had bijvoorbeeld een Nederlands meisje op bezoek, dat al meer dan 5 jaar bevriend is met oma en Walid. Ze kwam een weekendje logeren. Je mag drie nachten achtereen logeren. En aan de taxiuitzending heeft Walid ook nog een vriendschap overgehouden met een Guinees-Nederlandse jongen. Zijn pleegmoeder is buschauffeur en ze herkende Walid en oma. Ze maakte een afspraak en de jongens hebben samen gespeeld. Toen ze voor de tweede keer op bezoek kwamen, waren Walid en oma spoorloos verdwenen. Ze schrokken enorm, want ze dachten dat ze uitgezet waren. Via de taxi-site kwamen ze erachter dat Walid en oma in AZC Dronten zaten. De verrassing was groot toen ze daar opeens voor de deur stonden van de week. Het is goed om te weten dat Mariam en Walid omringd worden door een hechte kring van vrienden en kennissen en dat we met zijn allen de zaak blijven volgen.
Als er ontwikkelingen zijn, kunt u ze hier op de taxi-site lezen. Want dit verhaal is nog lang niet klaar, dat is duidelijk. U moet de hartelijke groeten hebben van Walid en Mariam, en bedankt voor alle steun!
Vriendelijke groet,
Joris Linssen
15 november 2004
Afgelopen weekend heeft Walid weer eens bij ons gelogeerd, omdat we samen naar de prijsuitreiking gingen van De Zilveren Zebra, een mediaprijs van het Landelijk Bureau voor Bestrijding van Rassendiscriminatie. Walid en Mariam zijn nog steeds in Nederland, nog steeds in de noodopvang in Groningen. Onlangs stelde Minister Verdonk een moratorium in op het uitzetten van vluchtelingen uit Somalië. In een uitspraak van haar ministerie van 8 november jongstleden is bepaald dat Walid en zijn oma daar niet onder vallen, omdat ze van de Bajuni-eilanden komen, waar het volgens de IND rustig is en omdat oma niet als alleenstaande vrouw wordt aangemerkt, omdat ze niet kan bewijzen dat ze daar geen familie meer heeft. (Overigens is het huis waar oma met Walid en opa woonde afgebrand, haar man vermoord door bandieten en twee dochters tijdens de vlucht vermist geraakt, nadat ze werden meegenomen door piraten. Verder zijn de Bajuni-eilanden wellicht rustig, maar Walid en zijn oma zouden moeten reizen door zeer gevaarlijk en vijandig gebied om er te komen). De situatie is daarmee onveranderd gebleven: Walid en zijn oma kunnen elk moment uitgezet worden, maar verblijven zolang in de noodopvang in een verlopen hotelkamertje van twee bij drie meter, met een tafel, twee stoelen en een stapelbed.
Het was erg leuk om Walid en Mariam weer te zien. Ik haalde Walid op in Groningen en oma zag er stralend uit. Het gaat gelukkig weer iets beter met haar gezondheid en er heerste een opgetogen sfeer in de noodopvang, vanwege het suikerfeest. Daarna reden Walid en ik naar Amsterdam. Het was een gezellige rit, Walid vertelde over het strand waar hij als klein kind altijd speelde. Toen hij een tijd geleden met school ging Wad-lopen, dacht hij weer naar zo'n strand te gaan. Dus had Walid zijn korte broek aangedaan (midden in de herfst) en een zeer koude middag gehad. Het strand in Nederland bleek een stuk frisser en je kon helemaal niet zwemmen. Op de ringweg van Amsterdam namen we de afslag Artis. Walid vroeg wat dat was, ik vertelde dat het een dierentuin is. Maar wel een ouderwetse dierentuin, waar alle beesten in kleine hokken op elkaar zitten, zei ik. Net zoals in de noodopvang, stelde Walid vast, zonder een zweem ironie.
In Felix Meritis was de bijeenkomst, voorgezeten door Aad van den Heuvel, die Walid ook nog even aan het publiek 
voorstelde (Walid vertelde dat hij helemaal begon te trillen). We waren genomineerd met onze Taxi-rit van januari 2004. We bleken net naast de hoofdprijs te grijpen, maar kregen een mooie zilveren plak.
Toen we thuis waren hebben we samen met mijn vrouw en dochters Popstar The Rivals gekeken en piano gespeeld. Toen de meiden naar bed waren, vroeg Walid of hij mocht kleien. We hadden nog een grote groenbruine klomp in de kelder staan, dus dat kwam goed uit. Was fascinerend hoe hij een prachtige kop begon te kleien. Bleek dat hij als kind in Somalië in de regentijd altijd zat te kleien, met het slib van de straten. Hij kan het echt goed. En zo maakte hij een mooi beeld, dat hij nog gesigneerd heeft en zo hebben we toch nog een mooie trofee!
Na een vorstelijk ontbijt (de ramadan was immers voorbij voor Walid) heb ik Walid naar de trein gebracht en is hij alleen naar Groningen gereisd, volgens oma kon dat prima. Ze belde later nog, dat hij goed aangekomen was en om te bedanken. Walid vond zichzelf een echte man geworden, nu hij helemaal alleen met de trein was geweest.
Het lijkt erop dat de IND en Minister Verdonk alles op alles zetten om deze jongen van twaalf jaar en zijn oma met een ongewisse toekomst naar Mogadishu uit te zetten. Dan zijn ze daar van af. Het blijft onbegrijpelijk en ik zal alles doen om het tegen te houden. Zodra het nodig is dat we met zijn allen in actie komen, doe ik graag een beroep op u. Ik blijf de zaak volgen en houd iedereen op de hoogte via de website.
Vriendelijke groet, ook namens Walid en Maryam,
Joris Linssen
30 juni 2004
Bezoek aan Walid 
Vier weken na de opnames van TAXI zijn Walid en zijn oma uit het AZC verwijderd. Ze stonden op straat, maar werden opgevangen door de stichting Inlia, die uitgeprocedeerde asielzoekers probeert te helpen. Ze werden ondergebracht in een noodopvang. Walid kon na de herfstvakantie weer terug naar zijn oude school. Ik heb Walid en zijn oma de afgelopen tijd geregeld bezocht. Anderhalve week geleden ben ik samen met mijn dochters naar Groningen gegaan, om Walid en zijn oma te bezoeken. De kinderen kennen Walid, omdat hij in februari bij ons gelogeerd heeft, voordat we naar Den Haag gingen voor de ontmoeting met minister Verdonk. Toen we op bezoek gingen, zaten Walid en zijn oma dus nog in de noodopvang. Als het aan dit kabinet ligt, zouden gezinnen zoals dat van Walid en zijn oma, op straat moeten verblijven, maar de gemeentes willen dat niet. Daarom betalen ze mee aan particuliere opvang. Die is niet aan allerlei humane regels gebonden, maar de gezinnen hebben in ieder geval een dak boven hun hoofd. Dus terwijl de nationale overheid zijn handen van deze mensen aftrekt, vangt de gemeentelijke overheid ze via een achterdeur op.
Walid woonde het afgelopen jaar samen met zijn oma in een voormalig hotel op een industrieterrein, op een piepklein kamertje met een stapelbed en een tafel. Oma Maryam maakte pizza's voor ons klaar in de oven van de gemeenschappelijke keuken. Ze vertelde met tranen in haar ogen hoe moeilijk ze het had gevonden dat Walid op school een vaderdag-knutselwerkje had moeten maken. Voor moederdag kan zij het nog wel aannemen, maar het idee dat Walid met een vaderdagkadootje kwam, zonder vader, zonder opa, raakte haar enorm. Ze vertelde hoe sterk ze Walid vindt en dat hij haar gelukkig vaak aan het lachen maakt.
Walid maakte inderdaad een hele sterke indruk. Hij is onlangs 12 jaar geworden en groeit als kool. We hebben ook erg gelachen, toen we met zijn vieren de stad in gingen om wat spullen te kopen. Het viel Walid een beetje tegen dat weinig mensen mij herkenden. Vervolgens ging hij voorbijgangers aanspreken om ze te vragen of ze me kenden van de televisie. Nou dat deden ze, en ze kenden Walid ook! Het was heel grappig hoe hij met mijn dochters van 8 en 10 aan het dollen was. Ze mogen elkaar allemaal wel, leuk om te zien. Aan het eind van de middag namen we weer afscheid van Maryam en Walid, ze stonden ons nog lang uit te zwaaien.
Uit de klas gehaald.
Vorige week is er opeens een hoop veranderd. De minister heeft een vertrekmoratorium afgekondigd voor een deel van Somalië (zie juridisch kader), waardoor Walid en zijn oma weer een beroep zouden kunnen doen op de landelijke asielprocedure. Dus werd het 'probleem Walid' door de gemeente nu weer op het bordje van de rijksoverheid gelegd. Kort na ons bezoek is Walid van school gehaald en is hij met zijn oma overgebracht naar Ter Apel. Daar hebben ze zich aangemeld en de verwachting was dat ze in de loop van de week verwezen zouden worden naar een Asielzoekerscentrum (AZC). En dan zou de hele procedure van deze twee getraumatiseerde vluchtelingen opnieuw beginnen. 
Maar het liep allemaal anders. In Ter Apel kregen Maryam en Walid te horen dat zij, omdat zij Bajuni (stam uit Zuiden van Somalië) zijn, niet onder de regeling zouden vallen. Kort gezegd kwam de mededeling van het Aanmeldcentrum op het volgende neer: Jullie moeten de straat op en mogen geen onderdak meer krijgen. Ik had een wanhopige Walid en Maryam aan de telefoon, die hun laatste geld hadden gebruikt om naar kennissen in Noord-Holland te reizen, waar ze de komende twee weken nog zouden kunnen onderduiken.
Ik heb gebeld met de advocaat van Walid, maar zij wilde me niet te woord staan. Overigens was zij niet op de hoogte van deze ontwikkelingen. Dat gold ook voor de Stichting Inlia. Daar werd wel accuraat gereageerd: ze schrokken zich een hoedje, en hebben meteen geregeld dat oma en Walid alsnog terug kunnen naar de noodopvang in Groningen.
Na een week heen en weer gestuurd te zijn en de wanhoop nabij, kunnen de twee nu weer terug naar de ongewisse 
toekomst van het stapelbed in het industriegebied van Groningen. En Walid kan, na voor de zoveelste keer onnodig afscheid te hebben genomen van zijn klasgenootjes, weer naar school. Zijn klas is overigens op schoolreis nu, zonder Walid. Ondertussen is het oma allemaal te veel geworden, zij heeft last van hoge bloeddruk en moet rusten. De twee kunnen daardoor momenteel niet reizen en zitten dus nog in Noord-Holland. Ik bel elke dag met Walid en oma, ze klinken heel beduusd en zwak.
Ik vind het vreselijk dat er zo gesold wordt met een 12-jarige jongen en zijn zieke oma. Uit de klas halen, vervoeren naar ter Apel, op straat zetten, en na een paar dagen onderduiken weer terug naar je hok met stapelbed. Het is te schandalig voor woorden hoe gemeentes en rijksoverheid aan het overgooien zijn met mensen van vlees en bloed, met kinderen zoals Walid. Ik blijf de zaak op de voet volgen en hoop dat u dat ook doet.
U krijgt allemaal de groeten van Walid en Maryam,
Joris Linssen
Juridisch kader:
Met dank aan Stichting Inlia Groningen (www.inlia.nl):
Laatste ontwikkelingen met betrekking tot Somalische vreemdelingen.
Twijfels:
Al enige tijd is de Nederlandse overheid bezig om Somalische asielzoekers gedwongen uit te zetten naar Somalië. Deze uitzettingen zijn omstreden omdat er volgens o.a. Amnesty International, de UNHCR en het Europese Hof grote twijfels zijn over de veiligheid in Somalië en omdat het niet mogelijk is om aan rechtsgeldige en internationaal erkende reisdocumenten voor Somalische asielzoekers te komen. Bij de uitzettingen maakt de Nederlandse overheid onder meer gebruik van 'Somalische paspoorten' die door een organisatie in Kenia worden geregeld. Verder wordt gebruik gemaakt van de zogeheten EU-staat. Dit is een reisdocument dat door het Nederlandse Ministerie van Justitie wordt uitgegeven. Ook het gebruik van de EU-staat is omstreden. Zo heeft de hoogleraar bestuursrecht aan de universiteit van Leiden, Prof. Mr. P. Boeles, de EU-staat als een fantasiedocument bestempeld, dat in strijd met de bepalingen van de Paspoortwet wordt uitgegeven. Europese Hof:
Een aantal advocaten heeft zich tot het Europees Hof voor de Rechten van de Mens gericht om uitzettingen van Somaliërs te voorkomen. In (vrijwel) al deze gevallen is door het Europees Hof aan de Nederlandse overheid gevraagd om de betreffende Somaliër(s) niet uit te zetten zolang de procedure bij het Europese Hof loopt (dit wordt een ‘interim measure'genoemd). De Nederlandse overheid weigerde echter om hieruit de conclusie te trekken dat het uitzetten van Somaliërs tijdelijk zou moeten worden gestaakt. De Raad van State bevestigde dit nog eens. Vervolgens heeft het Europese Hof opnieuw in een Somalische zaak een ‘interim measure’ afgegeven, waarbij tevens werd gemotiveerd waarom de betreffende Somaliër (tijdelijk) niet zou mogen worden uitgezet. Volgens het Europese Hof was maatgevend dat de betrokken asielzoeker tot een minderheid behoort en geen familie- of clanbanden heeft met het noorden van Somalië (dit deel van Somalië is door de Nederlandse overheid veilig verklaard). Naar aanleiding van deze gemotiveerde ‘interim measure’ van het Europese Hof oordeelde de Raad van State dat Somalische vreemdelingen die behoren tot een minderheid in Somalië en die geen familie of clanbanden hebben in Noord - Somalië voorlopig niet mogen worden uitgezet. Ook stelt de Raad van State dat voor het afgeven van een EU – staat geen wettelijke basis bestaat, echter dit is volgens haar niet onrechtmatig jegens de Somalische vreemdeling, nu het gebrek de interne rechtsorde regardeert, op de Somalische vreemdeling de rechtsplicht rust om Nederland te verlaten en de minister voldoende duidelijk heeft gemaakt dat dit document in het merendeel van de oude EU - lidstaten bruikbaar is gebleken en door derde landen wordt geaccepteerd. Onlangs heeft het Europese Hof nog uitgesproken dat ook een Somaliër die behoorde tot een meerderheid in Somalië, maar tot een minderheid in Noord - Somalië, (tijdelijk) niet uitgezet mag worden.
Vertrekmoratorium:
Op basis van de uitspraak van de Raad van State heeft de minister per 11 juni 2004 een vertrekmoratorium ingesteld voor de door de Raad van State genoemde categorie Somalische vreemdelingen.
Opvang:
Somalische vreemdelingen behorende tot de doelgroep van het vertrekmoratorium blijven in de reguliere opvang. Somalische vreemdelingen die reeds uit de opvang waren gezet kunnen zich opnieuw aanmelden voor opvang van rijkswege (meestal opvang in een AZC).
woensdag 12 mei 2004
Een persoonlijke update van het verhaal rond Walid door Taxi-presentator Joris Linssen.
De uitzending van Taxi op 17 mei is een herhaling van 12 januari 2004. Er waren toen veel reacties op het schrijnende verhaal van de 11-jarige Walid. De NCRV was twee dagen telefonisch moeilijk bereikbaar, vanwege de talloze verontwaardigde reacties van kijkers. Het gastenboek op de Taxisite stroomde vol.
Walid kwam net als alle andere passagiers in Taxi per toeval in mijn wagen terecht. Op dat moment (september 2003) mocht hij nog 26 dagen in het AZC blijven. Na de rit ging de producer van Taxi met hem mee naar binnen om toestemming voor uitzending te vragen. We zenden immers alleen ritten uit als de gasten daar na afloop van de rit toestemming voor gegeven hebben. Ik zie Mark, de producer, nog met de tranen in de ogen naar buiten komen. Binnen had hij de oma van Walid, Maryam, ontmoet, die in huilen was uitgebarsten en het verhaal van de vlucht van haar en Walid uit Zuid-Somalië had verteld. Mark was heel erg geschrokken, ook van de situatie binnen. Walid en zijn oma verbleven in een piepklein kamertje met stapelbed. Oma was wanhopig over de onzekere situatie en vreesde voor het geestelijk welzijn van haar kleinzoon. Ik was zelf erg aangedaan door de rit en samen met mijn collega's nam ik mij voor de zaak te blijven volgen en te proberen iets voor Walid en zijn lotgenoten te doen. Een week na de uitzending begon de NCRV een e-card-actie, om het ongenoegen van de kijkers te kanaliseren en extra aandacht te vragen voor Walid en zijn oma. We probeerden ook veel andere media in te schakelen. Met name Goedemorgen Nederland bleef de zaak volgen.
Medio oktober 2003 zijn Walid en zijn oma inderdaad verwijderd uit het AZC. Ze werden opgevangen door de particuliere stichting Inlia, die noodopvang regelt voor dakloze vluchtelingen. Walid en zijn oma zijn dus niet illegaal, maar hadden ook geen recht meer op overheidshulp.
Na de uitzending ben ik Walid en zijn oma in Groningen gaan opzoeken. Ze verblijven in een vervallen pand in een kamer van 3 bij 4 meter, met daarin een stapelbed, een tafel en een oude tv. Oma tobt met haar gezondheid, Walid gaat naar school en voetbalt veel met vriendjes. Ze hebben geen idee wat de toekomst ze zal brengen.
Op 9 februari behandelde de Tweede Kamer de plannen van Minister Verdonk om 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers het land uit te zetten. Die dag ben ik met Walid naar Den Haag gegaan, om samen 7000 protest-e-cards aan te bieden, die verontwaardigde kijkers hadden ingestuurd. De avond daarvoor ben ik met mijn gezin Walid gaan ophalen. Hij heeft toen bij ons gelogeerd, omdat we heel vroeg in Den Haag moesten zijn. Het lukte om de minister persoonlijk aan te spreken en haar aan Walid voor te stellen. Ze was niet bepaald onder de indruk en bleef zoals bekend volharden in haar standpunt. Geen pardon. Het gesprek was voor een Taxi-aflevering te zien en bij het 8-uur-Journaal, het Jeugdjournaal en SBS 6. Opnieuw reageerden heel veel kijkers verontwaardigd. In de maanden daarop veranderde er niets aan de onzekere situatie van Walid en Maryam. Het lukt de minister niet om vertrekcentra in te richten, aangezien de ene na de andere gemeente weigert mee te werken. Ondertussen zitten Walid en zijn oma (en duizenden lotgenoten, waarvan sommige gezinnen op straat) in een juridisch niemandsland dag in dag uit te wachten op bericht. Het enige wat ze hebben is een officiële fax uit Somalië, dat ze daar niet welkom zijn. Walid groeit als kool en voetbalt nog steeds veel. Oma heeft erg veel last van de moeilijke situatie, haar bloeddruk is veel te hoog. Ze maakt zich veel zorgen om Walids toekomst.
Ik heb geregeld contact met Walid en zijn oma en blijf de zaak volgen. Via deze site houd ik u op de hoogte en als het nodig is ook via de televisie. Het gevoel van schaamte en verontwaardiging dat mij overviel toen Walid die middag de taxi verliet is geen grammetje minder geworden. Misschien dat de overheid kinderen als Walid dit soort dingen wil aandoen, ik voor mijzelf kan het niet verantwoorden hem aan zijn lot over te laten. Ik weet mij gesteund door duizenden kijkers en ik weet dat Maryam en Walid dat ook weten.
Tot snel, Joris Linssen
woensdag 10 maart 2004
De uitzending van maandag 9 februari, waarin Joris en Walid een enorme e-card overhandigen aan minister Verdonk, heeft wederom voor veel reacties gezorgd. Kijk in ons gastenboek.
Minister Verdonk geeft een reactie:
-----------------
Geachte heer/mevrouw,
In januari heeft u mijn aandacht gevraagd voor de situatie van de Somalische jongen Walid.
Ik waardeer uw betrokkenheid met het lot van Walid , maar helaas kan ik niet inhoudelijk op de zaak ingaan. Volgens de Wet bescherming persoonsgegevens mag ik slechts persoonlijke gegevens verstrekken aan de betrokkene zelf of aan zijn gemachtigde.
Ik kan u echter wel in zijn algemeenheid informeren over de afwegingen die ik moet maken bij de beoordeling van aanvragen van vreemdelingen om een verblijfsvergunning asiel en die van Somalische vreemdelingen in het bijzonder.
Een vreemdeling die asiel aanvraagt kan, op grond van het gestelde in artikel 29 van de Vreemdelingenwet 2000, worden toegelaten indien:
- hij verdragsvluchteling is (dat wil zeggen, indien hij in het land van herkomst persoonlijk heeft te vrezen voor vervolging wegens zijn ras, godsdienst, nationaliteit, politieke overtuiging of het behoren tot een bepaalde sociale groep en hij tegen die vervolging in eigen land geen bescherming kan inroepen);
- hij aannemelijk heeft gemaakt dat hij gegronde redenen heeft om aan te nemen dat hij bij uitzetting een reeel risico loopt om te worden onderworpen aan folteringen, aan onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen;
- van hem, op grond van klemmende redenen van humanitaire aard die verband houden met zijn redenen van vertrek uit het land van herkomst, in redelijkheid niet kan worden verlangd dat hij terugkeert naar het land van herkomst;
- terugkeer naar het land van herkomst naar het oordeel van de Minister van bijzondere hardheid zou zijn in verband met de algehele situatie aldaar.
Daarnaast kunnen de echtgenoot of echtgenote, partner, minder- en/of meerderjarige kinderen van vreemdelingen die op grond van een van bovengenoemde gronden tot Nederland zijn toegelaten, onder bepaalde voorwaarden eveneens tot Nederland worden toegelaten.
Uitgangspunt van het beleid is dat, alle Somalische vreemdelingen (die niet in aanmerking komen voor toelating in Nederland op een van de hierboven genoemde gronden) in beginsel kunnen terugkeren naar de veilige gebieden in Somalie.
Voor wat betreft de terugkeer van Somalische vreemdelingen geldt dat zij zich tot de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) kunnen wenden met het verzoek om ondersteuning bij de zelfstandige terugkeer naar Somalie. Sinds 2000 is een dertigtal Somaliers op deze wijze naar Somalie terug gekeerd.
Ik hoop dat ik u hiermee voldoende heb geinformeerd.
Hoogachtend,
mevrouw M.C.F. Verdonk
De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie
woensdag 28 januari 2004
De Voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam heeft de uitzetting van een Somaliër verboden. De rechter is van oordeel dat het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in drie uitzettingszaken een algemeen oordeel wil geven over de uitzetting van Somaliërs.Marijke Vos (Groen Links) pleit sinds twee weken voor een stop op de uitzetting van Somaliërs. Onlangs was er veel aandacht voor een Somalische jongen die in het TV-programma 'Taxi' zijn verhaal deed. De Rechtbank Amsterdam is het met Marijke Vos eens dat de Minister voor Vreemdelingenzaken de uitzetting van Somaliërs moet stoppen.Marijke Vos heeft kamervragen gesteld aan minister Verdonk van Vreemdelingenzaken en Integratie.
maandag 26 januari 2004
Walid en zijn oma behoren niet tot de 2200 'schrijnende gevallen' die vrijdag van minister Verdonk te horen hebben gekregen dat ze in Nederland kunnen blijven. Omdat ze de uitspraak van het hoger beroep niet in Nederland mogen afwachten moeten Walid en z'n oma ons land binnen 8 weken verlaten. De stichting Inlia in Groningen, die de afgelopen periode voor onderdak heeft gezorgd, legt zich niet zo maar bij de situatie neer.
maandag 19 januari 2004
Walid en zijn oma zijn het land nog niet uit. Wel moesten ze het AZC verlaten en via de Stichting INLIA konden ze in de noodopvang in Groningen terecht. Inmiddels is bepaald dat Walid en oma de procedure in hoger beroep niet in Nederland mogen afwachten. Het hoger beroep dient nog wel inhoudelijk beoordeeld te worden. Walid en oma bevinden zich nu in een heikele positie.
